Welk goed nieuws? Welke show?

Op 2 augustus jl. pakt Maggie De Block in de pers uit met de resultaten van haar terugkeerbeleid, na kritiek van Theo Francken hierop de dag voordien. Ook advocaat Godfroid deed een duit in Knack. Opbouwwerkster Karen De Clercq stelt kanttekeningen bij deze goednieuwsshow die voor veel mensen helemaal niet zo positief uitpakt.

“Misschien moet er niet eens gesproken worden over een show. Een show schijnt vermakend te zijn, plezant zelfs. Wie dagelijks de menselijke drama’s ziet, die achter deze nieuwste beleidskeuzes schuil gaan, vergaat het lachen snel.

Het nieuwe opvangbeleid van families zonder wettig verblijf, louter gericht op vrijwillige terugkeer, om een voorbeeld te geven. Families verkiezen de straat boven de 30-dagenopvang. Families, soms met kinderen van nauwelijks een aantal maanden oud, zoeken hun toevlucht in acute opvangcentra, die tot de nok gevuld geraken, en zelfs ook daar deze families niet meer terecht kunnen. De ‘opvang’ is geen deftig aanbod meer, maar een ‘val’. De families die zich naar deze terugkeerplaatsen begeven wordt geen keuze meer gelaten: terugkeer is de enige uitkomst. En liefst snel. In dertig dagen wordt een complete mind-set beoogd, naast de voorbereiding van de terugkeer op zich. Men hoeft geen professor te zijn om te weten dat deze termijnen onvoldoende garantie bieden om een duurzame terugkeer te realiseren, in het geval dit voor de familie een zinvol toekomstperspectief zou zijn. Deze families nemen bijgevolg de benen en vallen van de regen in de drop. Maar applaus voor de staatssecretaris, want deze families zijn uit de statistieken weg gewerkt en zodoende is het probleem opgelost.

En dan die ‘passieve migranten’ (waar komt dit woord ineens vandaan?). Verbazend om te lezen in het opiniestuk van meneer Godfroid dat zieke mensen niet willen werken. Niet kunnen werken vermoedelijk. Economische migranten die hun kans waagden om hun verblijf te regulariseren in 2009 op basis van werk, worden alle mogelijke (administratieve) stokken in de wielen gestoken om dit ook waar te maken. Men moet natuurlijk van goeden huize komen om gedurende 5 jaar via de (slaven) arbeidskaart B aan de slag te kunnen blijven. Andere onfortuinlijken, die net naast deze kans grepen, begeven zich in een zwart circuit waar ze de eerstvolgende jaren vermoedelijk niet uit geraken. Witwerk is echter niet mogelijk, want de Belgische overheid verbiedt dit simpelweg. Zelfs bijstuderen in het Nederlandstalig volwassenenonderwijs, al dan niet voorbereidend op de Vlaamse of Belgische arbeidsmarkt is sinds 2 jaar uit den boze. Ook dit zijn beleidskeuzes.

Dan wordt de ‘hoera’ nog versterkt en onderlijnd door de zogenaamde ‘stijgende tendensen’ in de grafieken ‘vrijwillige terugkeer’. Eenvoudig om die cijfers aan te dikken als Dublingevallen ook worden meegeteld als terugkeren (Dublin verwijst naar het bevoegde Europese land om een asielaanvraag te behandelen). En dan rest nog zeer de vraag hoeveel van deze terugkeren effectief duurzaam zijn. Voorbeelden van (vrijwillig en gedwongen) terugkeerders die in een tweetal weken terug in onze hoofdstad stonden legio. Volle Eurolines-bussen heen, en ook terug.

Het is geen show, het is een zeepbel. En zeepbellen barsten.”

Meeting levert een actieve bijdrage aan het uitoefenen van de grondrechten en toekomstperspectieven van mensen zonder wettig verblijf in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

Meeting
Oppemstraat 54
1000 Brussel
Tel. 02/502.11.40
E-mail: info@meetingvzw.be

Meeting is een deelwerking van Samenlevingsopbouw Brussel vzw en Link=Brussel vzw met de financiële steun van de Vlaamse Gemeenschap en Vlaamse Gemeenschapscommissie.